رویا

کِی شود این رویا؟
در پس این لحظه ها که می گذرند و دوام از من می ربایند
در پس پیوندهای سست و خیره سر
در پس ناجوری ها که نمی شوند و جورواجوری که می شوند
آه...
کِی شود این رویا؟
می دود در پس ذهنم و پیشم نمی آید
می آید و دستِ خالی؛
که حتی بر سرم هم نمی کشد
کِی شود؟
که تحلیل می روم،
نه آنچنان که می بایست،
نه آنچنان که او می خواهد
و نه آنچنان که خود می خواهم
هرز می شوم...
ذره ذره می کاهم و این رویا...
نمی آید
نه می رود
آه... این رویا...
نمی شود...
نمی شود

رنج

گاهی یک حرف،

گاهی یک نگاه می تواند باعث رنجش شود.

ولی آن رنج عظیم تر در روی گرداندن است،

در چیزی نگفتن،

در نشنیدن این بغض که نمی شکند

و آن تصویر تو که شکستن اش مدام در چشمان من تکرار می شود

...

این رنج در مردن این لحظه است،

در مردن حال

در پیدا کردن مسیری نو برای آینده...

نگفته ها ...

هزار حرف نگفته دارم با تو،

هزار نوازش،

هزار آغوش،

هزار سفر نرفته و یادگاری نخریده...

من با تو هزار حرف نگفته،

هزار بوسه،

هزار غنچه ی آرزو و هزار گل شادی که نشکفته...

...
چه سخت بود گفتنشان،

چه دور بود دیدنشان،

چه محال بود رسیدنشان،

ولی پر توان!

ولی زنده!

نه چون اکنون من

مرده...

تمام

تمام شد عزیز دل

تمام

آن لحظه های ناب آغوش ات

آن خنده های فریبنده

آن بوسه های نوش ات

تمام شد و رفت

در مه گرفتگی خاطرات

در یخزدگی زمان

ایستاد آنجا که دیگر دسترسش نیست

محو شد در رویا

در خواسته های مدام

تمام شد

تمام

گورستان

اینجاست،

تمام روزها که رفت

و آنها که امید به آمدنشان بود...

اینجا...

در گورستان قلب من مدفون...

آنجا

من آنجا بودم

آن هنگام که تو بی خبر می گشتی،

من نگاهت می کردم.

تو میان درختان می دویدی

و من در میان برف ها...

سرد...

فقط نگاهت می کردم.

...

من آنجا بودم

ایستاده

قدم بر نمی داشتم

تو در میان درختان،

من در میانه ی سرما...

فقط نگاهت می کردم...

به تو

که جلوتر بیایی و گلوله ها را به سویت پرتاب کنم

...

گلوله های شادی برف

پرتاب های پر انرژی

تپش پرشتاب قلب

خنده های بخار زده

...

من ایستاده

تو می دویدی

نه دور می شدی و نه می آمدی...

من نگاه می کردم به تو

به برفی که در دستانم آب می شد

به ندانستن ات،

که چقدر دستان یخزدهء من تو را می خواست...

آرزوها

نگاهم کن! در این چشمان خیره چه می بینی؟ این چشمان مات گشته از افسانه ها و ماجرا। این چشمان جا مانده در کودکی. چشمانی که هزاران کوی و پستوی آرزوها را پیموده است...

...
به یاد می آورم... گاهی به یاد می آورم آن آرزوهای دور دوران بچگی را। می اندیشم به تمامی آرزوهای کودکانه و احمقانه ای که در سر داشتم। دور نمی نماید آرزو داشتن ها. ولی پیر می نمایم. حس عجیب بزرگ شدن را دارم. می اندیشم آیا هنوز هم می توانم آرزویی داشته باشم؟ یا که آرزو تنها برای آن روزهای دور و از دست رفته است؟

...
کی بزرگ شدم؟ کی می بایست آن حماقت را کنار می گذاشتم و از آرزوهایی دور و ابلهانه دست می کشیدم؟ کی کنارش نگذاشتم؟ همچون کودکی شده ام که در میان آدم بزرگ ها نشسته است। رویاهایم دورند، خواسته هایم پوچ، و تقاضای رسیدن به آن ها محال...

...
نگاهم کن!... مرا در آغوش گیر... ، رهایم کن... من محتاج آرزوهایم... ، صدایم کن! مرا با نام آرزوها صدا کن تا که پیرتر نشوم। تا که در روزمرگی نمیرم. تا که در زندگی تا نگردم... این شانه های خمیده در باران، تنها در سرزمین پر باد آرزوها از هم جدا می شوند. پرواز می خواهم من در این باد... گهگاه... ، همراه می خواهم...

...
من نه در فرآیند پیر شدن، که در بازگشت و جوان شدن همراه می خواهم. در ماندن در آغوش همان آرزوهای محال....
...

تکرار

به فراموشی خواهم شد؛

آهسته و رنج آور،

به فراموشی تو

دچار خواهم شد.

*

فراموشی چشم

فراموشی لب...

آنجاست که بی قرار خواهم شد.

*

فراموشی تن،

از نرمی پوست...

فراموشی دست،

از گرمی دوست...

بر غربت خویش سوار خواهم شد.

*

من

آهسته و رنج آور

بر بوسه های آخر

مدام...

تکرار خواهم شد

...

سقوط

اي تويي كه با هر لبخندي كه به من مي دهي هزار غم بر لبم مي نشاني، من هنوز هم اين غم ها را با شيريني نگاهت طاق مي زنم!
ولي بي انصاف، مرا اينچنين در خود مي شكاني و نمي داني كه من درد تكه هاي شكسته ي وجودم را مي توانم تحمل كنم ولي طاقت ناراحتي تورا ندارم!
من در افكار طنين يافته ي خود دل مي سوزانم براين بي كسي پايداري كه چه علاقه مند مي خواهد همه كس باشد!
...
مي دانم! بي انصافي ست كه ناراحتي هايم رابه پاي تو بنويسم، ولي تو نيز با نبودن هاي دقيق و به موقع خود تشديدم كردي!
...
تو همان اول با كلام بي رحمانه ات مرا از گفتن خويش كشتي. من برايت آغوش شدم تا دربرم گيري، افسوس كه نوازش هايت به آن زخم كه بايد نمي رسد. تو فراموش كرده اي و اين زخم مرا آنچنان ضعيف كرده كه نمي توانم به يادت آورم! با من آميخته اي و نمي بيني كه در پيچيدگي دوگانگي و سكوت ات كجا مي روم!

renewal

It is all reflecting inside of me
The skirmish between been and be
the unleashed agony of gloomy day
wrest the happiness, scatters them away
They are all around, leaves more sorrow
Trashes all the paucity joy in hollow

in the apathetic past crossing
it makes me lost all my feeling
leaves me blind with no sense
inside the unbroken lethargy of presence
saturated and overwhelmed with all wrong
in chaotic obscurity of Future’s song

and then drowns me deep
in a lunatic wave of weep

خراب می شوم،

خاک می خورم در این ویرانه،

خاک می شوم،

خراب می شوم،

خراب...

خراب می شوم،

ذره ذره...

آب...

می شوم،

باز...

بیش تر...

خراب...

می شوم،

خراب...

تر...

خواب می شوم،

خواب...

...

ای تمامی حروف تکراری

بنگر که چگونه فریاد می زنم

و تو تنها، پشته خمیده ام را می بینی تنها

...

دور شوید

...